Yazar: Zehra Kuru
Fotoğrafçı: Arda Koştu
İnsan neden koşar?
Sadece bir yere ulaşmak için mi, yoksa kendi ritmini bulup onunla uyum içinde ilerlemek için mi?
Kimi zaman zihni susturmak, kimi zaman sınırlarını görmek, kimi zaman da hiçbir sebep yokken sadece hareket etmenin verdiği o özgürlük hissi için… Koşmak, en basit haliyle bir eylem gibi görünse de, çoğu zaman insanın kendisiyle en net şekilde karşılaştığı anlara dönüşür. Her adım, küçük bir karar; her kilometre, görünmeyen bir mücadeledir. İşte bu yüzden bazı koşular vardır ki, sadece mesafeden ibaret değildir.
.jpg)
Her yıl baharın başlangıcında düzenlenen Roma Maratonu, sadece bir spor etkinliği değil, aynı zamanda tarihin içinde koşulan eşsiz bir deneyimdir.
İster parkura çıkanlardan olun, ister yol kenarında alkışlayanlardan; bu atmosferin bir parçası olmak başlı başına farklı bir deneyimdir. Eğer Roma’da bulunma fırsatınız varsa, bu günü sıradan bir gün gibi geçirmeyin. Çünkü Roma Maratonu, sadece izlenen ya da koşulan bir etkinlik değildir. Hissedilen, paylaşılan ve hatırlanan bir anıdır, tıpkı bizim deneyimlediğimiz gibi…
“Run Rome The Marathon” sloganıyla gerçekleştirilen Rome Marathon, 42.195 kilometrelik bir parkuru kapsar. Her yıl olduğu gibi bu yıl da dünyanın dört bir yanından katılımcıları bir araya getirir. Bu atmosfer sadece parkurla sınırlı kalmaz. Katılımcılar, tişörtlerine yansıttıkları hikâyelerle bu deneyimi daha da kişisel bir hale getirir ve ortaya eğlenceli, samimi ve unutulmaz görüntüler çıkar.
Türk Hava Yolları’nın da sponsorları arasında yer aldığı bu organizasyonda koşmak, bir parkuru tamamlamaktan çok daha fazlasıdır. Her adımda tarihin içinden geçmek, kalabalığın enerjisini hissetmek ve bitiş çizgisine ulaştığında sadece mesafeyi değil, kendi sınırlarını da geride bırakmaktır.
Maraton dediğimiz şey aslında Antik Yunan’dan kalma bir hikâyeye dayanıyor. Battle of Marathon sonrası bir askerin kilometrelerce koşup zafer haberini vermesi… ve sonra yere yığılması. Bugün tabii kimse o yüzden koşmuyor. Ama ilginç olan şu: insanlar hâlâ herkes en azından bir şey için koşuyor. Kendini kanıtlamak için, bir hedef için, bazen sadece “yapabiliyor muyum?” diye görmek için, bazen de sadece “denemek” içindir.
Ve belki de en gerçeği tam olarak bu:
Koşmak, bir yarıştan çok, kendi hikâyeni yazdığın bir sahnedir.
Roma ise bu hikâyeye farklı bir anlam katar. Çünkü burada koşarken zaman bazen durur, bazen hızlanır. Bir an kendini Colosseum’un önünde bulursun, birkaç kilometre sonra Roma Forum’un yanından geçerken adımların yavaşlar ve farkında olmadan etrafına bakarsın. Ardından şehir seni yeniden içine çeker, sokaklar daralır, sesler artar ve bir noktada St. Peter's Basilica’nın kubbesi uzaktan görünür.
Roma sürekli değişir, sahne dönüşür, ama sen koşmaya devam edersin.
Roma Maratonu’nun parkuru yalnızca bir koşu rotası değil, aynı zamanda tarihsel bir güzergâhtır. Bazı bölümleri UNESCO Dünya Mirası alanlarından geçer.
Yarışın en zorlayıcı yönü çoğu zaman mesafe değil, zemin değişkenliğidir. Özellikle arnavut kaldırımı “sampietrini”, koşucular için ekstra dikkat ve denge gerektirir. Fotoğraflarda estetik, yürürken nostaljik; ancak koşarken oldukça zorludur. Bu nedenle Roma Maratonu hızla değil, farkındalıkla koşulur.
Her yıl 100’den fazla ülkeden katılımcının yer aldığı bu organizasyon, uluslararası bir buluşma noktası haline gelmiştir. Yaş, dil, cinsiyet ya da ülke fark etmeksizin herkes aynı parkurda, kendi hikâyesiyle yer alır. Kimi bir anlam taşır, kimi kendini ifade eder. Ayrıca, parkurun geçtiği tarihi yapıları korumak amacıyla organizasyon süresince özel önlemler alınır ve yarış, bu hassas denge gözetilerek gerçekleştirilir.
2026 yılı için maratona katılmak isteyenler aylar öncesinden hazırlıklara başlar. Başvurular online yapılır ve kontenjanlar hızla dolar. Kayıt ücretleri genellikle 70–130 Euro arasında değişir, ancak asıl önemli olan hazırlıktır. İtalya’da katılım için sağlık raporu zorunludur, yani bu süreç spontane değil, planlıdır.
Maratonun ruhu çoğu zaman parkurun dışında hissedilir. Sokak köşelerindeki alkışlar, balkonlardan yükselen sesler, hiç tanımadığın birinin sana “Dai! Forza!” (Hadi! Devam et!) diye seslenmesi… İşte bu anlar, maratonun gerçek ritmini oluşturur.
Ve sonra yarışın görünmeyen kısmı başlar. Yaklaşık 30. kilometrede yorgunluk artık sadece bedende değil, zihinde hissedilir. Adımlar yavaşlar, tempo değişir ama durmazsın.
Roma Maratonu bu yüzden sadece bir spor etkinliği değildir. Bitiş çizgisine ulaşmak önemlidir, ama asıl farkı yaratan, yorulsan bile vazgeçmeden devam etmektir.
Maratonu özel kılan şey, her bir katılımcının kendi hikâyesini bu parkura taşımasıdır. Kimi için bu ilk maraton, kimi için yılların alışkanlığı, kimi için ise hayatında bir dönüm noktasıdır.
Ve yine de bu parkur sadece profesyonellere ait değildir. İlk kez koşanlar, yıllardır bunu yapanlar, hatta sadece kendini denemek isteyenler… Hepsi aynı çizgide buluşur.
Bazıları için bu, hayatlarının en önemli hedeflerinden biridir. Bazıları için verilmiş bir söz ya da yarım kalmış bir hikâyenin tamamlanmasıdır. Kimi sınırlarını görmek ister, kimisi ailesiyle bu anı paylaşmak, kimisi çocuklarına ilham olmak, kimi ise sevdiğiyle el ele koşmak ister. Bazen ise hiçbir sebep yoktur; sadece koşmak yeterlidir. Kim bilir, belki de sebep sonradan ortaya çıkar.
Kısacası koşmak için güçlü bir gerekçeye ihtiyaç yoktur. Bazen yola çıkmak yeterlidir. Anlam ise çoğu zaman o yolun içinde şekillenir. Biz de bunun için oradaydık, koşmak için değil, o günün parçası olmak için. Geriye bol eğlenceli, hafızada yer eden anlar kaldı. Çünkü hatırlanan çoğu zaman mesafe değil, o atmosferi yaşamak ve heyecana ortak olmaktır.
Tüm bu deneyimi kalıcı kılan ise, paylaşılan anların içindeki arkadaşlıktır.
Maraton günü parkur boyunca yalnızca koşucular için değil, izlemeye gelenler için de kurulan stantlar deneyimin önemli bir parçasıdır. Belirli aralıklarla yer alan bu noktalarda su ve içeceklerin yanı sıra; ücretsiz meyveli yoğurtlar, kahve ikramları, meyve suları, küçük atıştırmalıklar, mini sandviçler ve tabii ki peynir tadımları sunulur. İtalyanlar söz konusu yemek olunca, bu detay da deneyimin keyifli bir parçasına dönüşür.
Bazı stantlarda dart oyunları, çekilişler ve çeşitli etkinlikler düzenlenir. Katılanlara küçük hediyeler verilir. Ayrıca sosyal sorumluluk alanlarında bağış karşılığında anahtarlık, kalem gibi hatıralar edinmek de mümkündür.
Roma’daki etkinlik alanında, koşu sonrası sporculara verilen altın renkli termal örtüler dikkat çeker. Bu örtüler, yarışın ardından vücut ısısını korumaya yardımcı olur ve ani soğumayı önler. Biz de o gün, serin havayı fırsat bilerek bu örtüleri kısa bir süreliğine denedik ve Roma rüzgarında gerçekten ne kadar işe yaradığını deneyimledik.
Aynı alanda yer alan “La Maratona delle emozioni” panosu ise maratonun sadece fiziksel değil, aynı zamanda duygusal bir deneyim olduğunu hatırlatır. Katılımcıların küçük notlarla duygularını bıraktığı bu alan, günün ruhunu en sade ve içten haliyle yansıtır.
Bunun yanı sıra, farklı kostümlerle performans sergileyen gruplar, kurulan sahne alanlarındaki gösteriler ve müzik eşliğinde hareketlenen kalabalıklar günün enerjisini sürekli canlı tutar. Ücretsiz olarak sunulan bu konserler ve performanslar, maratonu yalnızca bir spor etkinliği olmaktan çıkarıp çok yönlü bir deneyime dönüştürür. Bizim için de bu anlar, günün en keyifli ve akılda kalan parçalarından biriydi.
Ayrıca etkinlik alanında masa tenisi, langırt gibi interaktif spor aktivitelerine de yer verilir. Bu alanlar, ziyaretçilere yalnızca izleyen değil, deneyimin bir parçası olan katılımcılar olma imkânı sunar. Arkadaşlarınızla keyifli zaman geçirebilir, dilerseniz yeni insanlarla tanışarak bu deneyimi daha da zenginleştirebilirsiniz.
Tüm bunların içinde maraton, sadece bir yarış olmaktan çıkar. Sporun, eğlencenin, arkadaşlığın, birlik ve beraberliğin bir araya geldiği güçlü bir deneyime dönüşür. Yarışın ardından o tanıdık an gelir. Boyna asılan madalyayla verilen o içten gülümseme ve onu hafifçe ısırarak ölümsüzleştirilen o kare. Basit bir an gibi görünse de, o anın içinde emeğin, sabrın ve bitiş çizgisine ulaşmanın getirdiği o derin tatmin saklıdır.
İşte o an… mutluluk gözyaşlarının kendiliğinden aktığı, emeğin ve bekleyişin tek bir ana sığdığı an. Ne planlıdır ne de gösterişlidir. Sadece hedefe ulaşmanın getirdiği gerçek ve içten bir duygudur. O his insana güçlü bir enerji verir, başarmanın o eşsiz hissi zamanla özgüvene dönüşür. Ve boynunda “BE PROUD” yazılı o madalya, aslında sadece bir yarışı değildir. Verdiğin emeği, gösterdiğin sabrı ve kendine karşı kazandığın en büyük zaferi temsil eder.
Kalabalığın alkışları arasında el sallayan birinin yüzündeki o içten mutluluk her şeyi anlatır. Sevinçle yapılan selamlamalar, göz göze gelen anlar ve paylaşılan enerji, Roma Maratonu’nun sadece izlenen bir etkinlik değil, keşfedilen, paylaşılan ve herkesin bir şekilde dahil olduğu canlı bir deneyim olduğunu ortaya koyar.
Roma Maratonu 2026’nın genel çıktıları, etkinliğin yalnızca sportif sonuçlardan ibaret olmadığını; farklı yaş ve performans gruplarını bir araya getiren çok katmanlı bir deneyim sunduğunu gösterir. Bu yönüyle maraton, sadece bir yarış değil, dünyanın dört bir yanından sporcuların aynı çizgide buluştuğu güçlü bir sahnedir.
Kadınlar kategorisinde Kenya’dan Pascaline Kibiwot, 1998 doğumlu olup yarışı 2:22:44’lük derecesiyle tamamlayarak birinci olmuştur.
Erkekler kategorisinde ise yine Kenya’dan 2002 doğumlu Asbel Rutto, 2:06:32’lik derecesiyle yarışı tamamlayarak birinciliği elde etmiştir.
2026 yılında parkurda dikkat çeken isimlerden biri ise İtalya’dan 93 yaşındaki Antonio Rao olur. Rao, 31. kez Roma Maratonu’nu tamamlayarak yalnızca yaşla ilgili sınırları değil, sürekliliğin ve kararlılığın ne anlama geldiğini de güçlü bir şekilde ortaya koyar.
Belki en hızlı değildir, belki ilk sıralarda yer almaz… ama bir kez daha o bitiş çizgisini geçmesi, başlı başına bir başarıya dönüşür.
Ve belki de Roma Maratonu’nun en gerçek tarafı tam olarak burada saklıdır:
Bazıları zamanı ölçer,
bazıları ise kendi ritmiyle ilerler.
Biraz spor, biraz deneyim, biraz da içsel bir hesaplaşma gibidir.
Çünkü asıl fark yaratan, bitiş çizgisine ulaşmak değil; o çizginin varlığına inanıp ilk adımı atabilmektir.
Cesaret bazen koşmakta, bazen devam etmekte, bazen de sadece denemeyi seçmekte saklıdır. İlk adımı atanlarda, hâlâ yolda olanlarda ve henüz cesaret etmeyi düşünenlerde… Belki de her şey tam olarak burada başlıyor. Bitiş çizgisinde değil, o ilk adımı atmaya cesaret ettiğin anda…
Son satırlarımı yazarken sizlere İtalyan sporcu Alex Zanardi’nin şu sözleriyle veda etmek istiyorum:
“La fatica non è mai sprecata: soffri ma sogni.” (Harcanan hiçbir çaba boşa değildir: acı çekersin ama hayal kurarsın.)
Bunu hatırlatarak, bir sonraki ay yeniden görüşmek dileğiyle; yola çıkanlara, yolda olanlara ve hâlâ başlamayı düşünenlere…
